Od ponad 35 lat jestem siostrą Pallotynką Misjonarką i pełniłam różne posługi w mojej Prowincji w Indiach. Od dziesięciu lat pracuję w naszym domu dla gości w Rzymie. Ta posługa dała mi wiele okazji do spotkań z ludźmi z różnych środowisk. Ale szczególne doświadczenie z kwietnia 2026 roku głęboko poruszyło moje serce i po raz kolejny przypomniało mi o wielkości Bożego miłosierdzia i miłości.
W tym miesiącu gościłyśmy grupę dorosłych dziewcząt specjalnej troski z Bobolic w Polsce. Przybyły one z Domu Opieki Społecznej dla dziewcząt, placówki prowadzonej z wielką troską przez nasze siostry. Grupie towarzyszyła s. Magdalena Szymczak, dyrektor placówki, s. Monika Graw oraz czterech opiekunów.
Od pierwszego dnia ich pobytu wywarli na mnie ogromne wrażenie. Niezależnie od tego, czy spotykałam je na korytarzu, w jadalni, czy w recepcji, zawsze zachowywały się z szacunkiem, serdecznością i wdzięcznością oraz z wielkim zdyscyplinowaniem. Były rozmodlone, pełne radości i zawsze miały na twarzach piękne uśmiechy, pomimo swych fizycznych i emocjonalnych ograniczeń. Ich obecność wniosła do naszego domu szczególne ciepło i spokój. Naprawdę czuły się u nas jak w domu, a my również odczuwałyśmy, że ich obecność była dla nas błogosławieństwem. Kiedy później podzieliłam się tymi odczuciami z siostrami z naszej wspólnoty, przyznały, że i one są pełne podziwu i radości.
Jeszcze bardziej poruszyło mnie to, z jak troskliwą opieką dziewczęta spotykały się ze strony osób towarzyszących. Każdy opiekun zajmował się nimi z niezwykłą cierpliwością i czułością. Karmili ich, myli, pomagali im w poruszaniu się na wózkach inwalidzkich. Z radością i godnością dbali o wszystkie ich potrzeby. Nie była to tylko praca z obowiązku, była to miłość w działaniu. Obserwując ich, czułam, że jestem świadkiem cichego i autentycznego życia Ewangelią.
Jedna rzecz miała dla mnie szczególne znaczenie. Młoda kobieta z tej grupy powiedziała mi, że raz w tygodniu modli się i pości w intencji powołań do naszego zgromadzenia. Byłam poruszona jej hojnością i wiarą. W swojej prostocie i cierpieniu ofiarowuje coś tak cennego Bogu i Kościołowi. W tym momencie naprawdę zrozumiałam, że łaska Boża działa w sposób przekraczający ludzkie pojmowanie.
Wraz z moimi współsiostrami odczuwam głęboką wdzięczność wobec wszystkich sióstr i opiekunów, którzy bezinteresownie poświęcają się pięknej posłudze w Bobolicach. Ich codzienne świadectwo jest odzwierciedleniem Bożego współczucia i miłosierdzia. Spotkanie z nimi przypomniało mi, że należymy nie tylko do Boga, ale także do siebie nawzajem. Poprzez miłość, służbę, cierpliwość i modlitwę stajemy się narzędziami Bożego miłosierdzia w życiu innych.
Niech Bóg nadal błogosławi każdą siostrę, każdego opiekuna i każdą osobę, która z miłością służy innym, powierzonym ich opiece.
Tekst: S. Stella Chinnappa SAC
Zdjęcia: S. Bozena Olszewska SAC